Inkeer en bevrijding (10-04-2020)

Afbeelding advertenti 75 jaar vrijheid

Ik werd deze week getroffen door een foto, op twitter, van onze minister-president. Mark Rutte stak in een kerk in Den Haag een kaars aan. Hij schreef erbij dat in deze paastijd -voor velen een tijd van gezamenlijkheid, rituelen en tradities- vooral de stilte overheerst en het meeleven met het verdriet van velen. En toch is Pasen een feest van hoop, zo eindigde de tweet. Rutte heeft gelijk. Er is de laatste weken heel veel stilte. In allerlei opzicht. Stilte overheerst omdat het coronavirus heerst. Op straat, in scholen en veel bedrijven is het letterlijk stil. In gezinnen en families is het stil omdat er iemand ernstig ziek is, vecht voor zijn leven, of sterft. Elkaar ontmoeten is lastig, op vakantie gaan is er nu niet bij. We zijn even teruggeworpen op onszelf en onze naasten. Een periode van inkeer. En dat past ook wel weer in de paastijd.

Niet voor iedereen is het een tijd van inkeer. De mensen in de zorg werken zo hard en zoveel als ze kunnen. Patiënten in de ziekenhuizen en bewoners van zorginstellingen krijgen de zorg die nodig is en vooral ook aandacht omdat de familie niet op bezoek kan komen. Je kunt alleen maar grote bewondering hebben voor al die mensen in de zorg. Verplegend personeel, artsen, onderzoekers, bestuurders, iedereen doet wat hij kan. En dat geldt natuurlijk ook voor iedereen die bij een GGD werkt of bij welke organisatie dan ook die nu een rol heeft bij de bestrijding van de pandemie die de hele wereld in haar greep lijkt te hebben.

Lijkt te hebben. Want hoewel de ziekenhuizen vol liggen en er iedere dag mensen overlijden, hoewel er nog lang geen reden is om alle beperkende maatregelen op te heffen, toch lijkt het er op dat het virus in ieder geval stabiliseert. Toch een beetje van die hoop waarover Mark Rutte twitterde? Ik hoop het met hem. Voorzichtige hoop op bevrijding van het virus. Het zou mooi zijn als dat de komende dagen zou worden bevestigd. Want daar verlangen we allemaal naar. Nu al moeten we er wel rekening mee houden dat onze samenleving en onze economie er nog heel lang niet zo uit zullen zien als voor de uitbraak van corona. We zullen waarschijnlijk nog lang in een “anderhalve-meter samenleving” zitten. Maar minder angst voor het virus en iets meer vrijheid, daar kijken we naar uit. Dat zou al een bevrijding zijn. Een collega vergeleek de huidige situatie deze week met die van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Misschien ervaren we nu een klein beetje wat de mensen toen hebben ervaren.

De komende weken stonden de activiteiten in het kader van 75 jaar bevrijding op de agenda. Het kan allemaal niet doorgaan. Gelukkig komt er wel een aantal nieuwe dingen voor in de plaats. Aandacht geven aan de bevrijding in 1945 bepaalt ons misschien ook bij onze eigen situatie.

Op 15 april staan we stil bij de bevrijding van Fryslân in 1945. Geen grote herdenking. Maar het is toch goed om die dag de vlag uit te steken. Niet om uitbundig feest te vieren. Maar die vlag kan in deze moeilijke tijd een baken zijn dat onze moed en daadkracht van toen én nu gedenkt en ons inspireren om samen sterk te staan. Doet u mee?

Weblog burgemeester Fred Veenstra.