Koers houden (02-11-2018)

Dit item is verlopen op 02-11-2019.
Afbeelding Fred Veenstra

Zondag was ik in het Groninger Museum. In de hal kon je de pianomuziek al horen. Het duurde maar even voordat ik de melodie herkende. “Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heren hand”. Een in kerkelijke kringen zeer bekend lied. Aangekomen op de tweede verdieping bleek dat Freek de Jonge het lied speelde. Hij zong er een eigen tekst bij. Een tekst vol met woorden die zo uit het oude lied leken te komen, maar toch een heel eigen betekenis kregen.

Een dag later ging ik op bezoek bij een echtpaar dat hun 60-jarig huwelijk vierde. Eén van de eerste vragen die ik kreeg was: “Bent u gelovig?” Na een kort moment van nadenken heb ik bevestigend geantwoord. En vervolgens kwam er een goed gesprek op gang over de moeilijke omstandigheden die het leven van het bruidspaar kenmerkten. Zakelijke teleurstellingen en gezondheidsproblemen.

En verderop in de week ben ik op bezoek geweest bij een mooi bedrijf in onze gemeente. Een aantal maanden geleden is een nieuw pand in gebruik genomen. De zaken gaan goed, mooie opdrachten en een gestage groei van het aantal personeelsleden. Vol trots werd ik rondgeleid door het hele bedrijf. Toen we weer naar zijn kamer liepen zei de directeur: “Tot hiertoe heeft de Here ons geholpen”. Een bijzondere, maar vroeger onder gelovigen veel gebruikte uitspraak waarin dankbaarheid tot uitdrukking komt. Het is de vertaling van het Hebreeuwse Eben Haëzer, wat nog steeds de naam van heel veel scholen en instellingen is.

Drie bijzondere momenten in één week waarin mensen iets van zichzelf, van hun innerlijke drijfveren lieten zien. En drie momenten die mij terugbrachten naar mijn eigen wortels, de manier waarop ik ben grootgebracht. Daar kom je volgens mij nooit los van, ook al heb je dat, zoals Freek de Jonge, nog zo hard geprobeerd. Soms is het ook maar goed dat je in de hectiek van alledag even terug kunt vallen op die vaste waarden, en de geborgenheid, die je van thuis hebt meegekregen.

In een  ander gesprek deze week, met leden van de gemeenteraad, hadden we het over vormen van intimidatie waarmee we soms te maken krijgen. Ook onze raadsleden ervaren dat. We spraken af dat we er binnenkort over doorpraten om er beter mee om te kunnen gaan als het je overkomt. En in weer een andere ontmoeting, met collega’s, kwam de verharding aan de orde die je ziet bij discussies over een aantal maatschappelijke thema’s. Denk aan sommige protesten tegen gaswinning, de discussie over de REC in Harlingen, de protesten bij de Oostvaardersplassen of zelfs de Zwarte Pietdiscussie. Regelmatig is er geen sprake meer van een respectvol gesprek. Bestuurders moeten alle zeilen bijzetten om escalatie te voorkomen.

En die verharding zie ik, natuurlijk op veel beperktere schaal, ook met enige regelmaat in eigen omgeving. Echt gesprek is soms lastig. Dat vraagt oefening en geduld. Gelukkig zijn er dan zo nu en dan momenten waarin je weer even met je eigen achtergrond wordt geconfronteerd. Momenten om te koesteren. Momenten die je kunt gebruiken om koers te houden.

Weblog burgemeester Fred Veenstra.