Zin (28-06-2019)

Maarten van der Weijden

Wanneer je het hebt over: er zin in hebben, er zin aan geven en zinvol zijn (zie mijn blog van vorige week), dan zijn er ook deze week weer onderwerpen waarop die begrippen van toepassing zijn. En hoewel er al heel veel over geschreven en gezegd is kan ik ook niet om Maarten van der Weijden heen. Hij had er duidelijk zin in, want anders zwem je geen 200 kilometer. Hij gaf ook zin aan zijn bijna bovenmenselijke prestatie door zijn Elfstedentocht te zwemmen in het kader van de strijd tegen kanker. En daardoor werd zijn prestatie zinvol voor velen.

Zinvol voor de één die ook een financiële bijdrage leverde aan het goede doel. Zinvol voor een ander omdat de eigen ervaringen met kanker door de tocht van Maarten beter bespreekbaar werden. Ik mocht er ‘s nachts bij zijn in Sloten. Het was stil en het werd langzaam licht. Terwijl Maarten even sliep luisterden de meezwemmers en het publiek naar een heel persoonlijk verhaal over wat eierstokkanker met je doet. En we luisterden in alle stilte naar de liederen van Lisanne Spaander. Ze was zelf patiënt en zingt daarover. Een indrukwekkend moment. Daarna hoorden we Maarten langzaam naderen, vanuit het donker naar het licht. Bij de finish, maandagavond in Leeuwarden, hoorde ik ook van anderen dat men dit bezinningsmoment als heel bijzonder had ervaren.

Sloten was bijzonder. Alle vrijwilligers die dit mogelijk maakten, en vooral ook de groep uit Sloten zelf, verdienen een woord van dank. Rond een uur of zeven, bij de doorkomst in Balk, stond al een grote groep mensen langs de Luts. De bakker deed goede zaken en de sfeer zat er goed in. Aan het begin van de middag was ik in Stavoren. Duizenden waren getuige van de doorkomst van Maarten, maar ook van het grote meezwemevenement. Ook een team bestaande uit medewerkers van onze gemeente deed mee. Hoe meer kilometers de tocht vorderde, hoe groter het publiek en de belangstelling vanuit het hele land. Tot aan de finish in Leeuwarden die nu gelukkig werd bereikt. Nadat de voorlopige opbrengst bekend was gemaakt en Maarten van der Weijden was toegejuicht, kon hij voor en medische controle naar het ziekenhuis.

Toen was het tijd om de meezwemmers die in iedere stad twee kilometer hebben gezwommen in het zonnetje te zetten. De commissaris van de Koning en de burgemeesters van de elf steden mochten hen een medaille uitreiken waarna ook zij werden toegejuicht door het publiek. Ook die meezwemmers hebben een geweldige prestatie geleverd en daarmee veel geld ingezameld.

Maarten en zijn meezwemmers hebben iets groots verricht. Fryslân en de elf steden zijn weer op een fantastische manier in beeld gebracht. Heel veel vrijwilligers hebben dit samen mogelijk gemaakt. Er is een fors bedrag opgehaald om een vreselijke ziekte, die overigens in alle openheid kon worden besproken, te bestrijden. Zo bekeken heeft deze Elfstedentocht zin gehad, in alle betekenissen van het woord.

Weblog burgemeester Fred Veenstra.